دريانيوز : در چند کیلومتری شمال شهرستان تنکابن روستای کوچکی وجود دارد که با تقدیم ده دوازده شهید در جریان جنگ تحمیلی، نامش را از – کاردگر محله – به شهیدآباد تغییر دادند تا بدین وسیله مرحمی برزخم های مادران و پدرانی گذاشته شود که فرزندان شان را از دست داده و در اوقات میان سالی کم یار و یاور مانده اند، اما این روستا در دوره پس از جنگ بسیاری از فرزندان و میانسالان خود را از در حوادث رانندگی از دست داده است، بدون آن که کسی جای خالی آن ها را خسارتی به شمار آورد و رنجوری هایی را که برخانواده های عزیز از دست داده تحمیل می شود، جدی بگیرد. آسفالت کردن مسیرهای

روستایی اگرچه ممکن است در نگاه اول موهبتی به شمار آید اما وقتی مجریان مسیری برای پیادگان روستا در نظر نمی گیرند، ناامنی هایی را به مردم تحمیل می کند که شاید به آن منفعتی که مجریان در اندیشه داشته اند نیارزد!

در مناطق روستایی، در همه جای جهان سرعت خودروها در محدوده های بسیار پایینی تعیین می شود (در حد 30 کیلومتر در ساعت) و بخصوص نیروهای انتظامی دقت بیشتری روی رفتارهای رانندگان اعمال می کنند، اما در خیابان های روستای شهیدآباد سرعت خودروها گاه از 100 کیلومتر هم فراتر می رود. به همین دلیل است که بخش عمده ای از خسارت رانندگی به پیادگان می رسد که ناچار بوده اند در سطح آسفالت جاده ای که بچه هایشان را به مدرسه یا بزرگترها را به مزرعه و کارگاه می رساند، پیاده روی کنند!  در این روستا و روستاهای اطراف به زحمت خانواده ای را می توان یافت که عزیزی را در حوادث رانندگی از دست نداده باشد. شاید رکود کشته شدن 7 شهروند در یک تصادف و در داخل یک خودروی سواری که چند سال پیش در روستای شهیدآباد (آن هم درست در وسط محل) اتفاق افتاده، هنوز در جای دیگری نشکسته باشد!

تصادفی که حتی خبرش در روزنامه ها انعکاس نیافت و هیچ کس هم از مقامات محلی و کشوری برای تسلیت گویی به خانواده های عزادار در جمع مردم محل حاضر نشد.

همه این حرف ها را گفتیم تا مشکل روستاییانی را که بدون پیاده رو به پیاده روی می روند، به وزیر محترم راه و ترابری، وزیر محترم جهاد کشاورزی، وزیر محترم تعاون و مسئولان سایر نهادهایی که مسئول حفظ سلامتی و ایمنی شهروندان (آن هم در همه جای کشورمان) هستند یادآوری کنیم. لابد آن ها پاسخ مناسبی دارند که بگویندچرا هنگام احداث راه های روستایی، حتی در داخل محل و مرکز روستا هم مسیری برای عبور پیادگان و کودکانی که ناچارند مسیری چند کیلومتری را برای رسیدن به مدرسه طی کنند، ایجاد نمی کنند؟

آیا هزینه اضافی مورد نیاز برای ایجاد مسیر کم عرضی برای عبور پیادگان، به حفظ سلامتی تعداد زیادی از روستاییانی که در فهرست کشته شدگان رانندگی قرار گرفته اند (بدون آن که نام و نشانی آن ها درجایی ثبت شود)، نمی ارزید؟ آنان قطعا دیده اند که اکثر مردم در همین شهر تهران، فرزندان خود را در مسیر خانه تا مدرسه همراهی می کنند تا مبادا کودکان، از روی شیطنت یا سهل انگاری،  پل عابر پیاده را نادیده بگیرند و از میان خیابان عبور کنند و در معرض حادثه ای قرار گیرند؟