دريانيوز : افراد با سابقه در روابط عمومی نباید کنار گذاشته شوند

این نقل قولی بود که از سوی رئیس روابط عمومی استانداري مازندران و دبیر شورای اطلاع رسانی روابط عمومی استان مازندران - دوم مرداد ماه جاری منتشر شده بود.

باید در وهله نخست این سوال را طرح کنیم که چرا افراد با سابقه در روابط عمومی کنار گذاشته می شوند؟

برای جواب این سوال باید دانست که فرد خارج شده آیا به میل و خواست خود تن به جدایی از روابط عمومی داده است و یا به خواست مدیر بالا دستی!

اینکه هر فرد با سابقه از هر قسمتی خارج شود می تواند تا حدودی جبران ناپذیر باشد اما برای روابط عمومی خروج فرد با سابقه یک تراژدی غم انگیز و ثلمه بزرگ برای روابط عمومی است . چرا که فعالیت در روابط عمومی که کار خلاقانه و شم هنری و بصری را می طلبد را نمی توان بر اساس مولفه هایی در نظر گرفت .اینکه با رجوع به پرونده یی و سابقه یی بتوان امور جاریه اداره یی را پیگیری کرد دور از ذهن نیست اما برای روابط عمومی می بایست چاشنی عشق و علاقه و هنر را در لایه های روابط عمومی جستجو کرد که تا چه اندازه می تواند به کارآمدی روابط عمومی کمک نماید.

جناب آقای رئیس : جانا سخن از زبان ما می گویی؟!

متاسفانه به دلیل عدم شناخت برخی از مدیران نسبت به امور روابط عمومی و نیز نا آشنایی برخی دیگر از مسئولان روابط عمومی در دستگاههای اجرایی ، سبب گردید که طی سالهای گذشته افراد با سابقه و موثر در روابط عمومی ها  از سوی مسئولان به انحاء مختلف کنار گذاشته شوند و گوشه عزلت گیرند و با شناخت و معرفتی که طی سالها در روابط عمومی کسب کردند ، از این دایره خارج شوند .

نگارنده از جمله کسانی بودم که  این وضعیت دو سال قبل شامل حال بنده نیز شد. سیزده سال در روابط عمومی کار کردم و به دلیل علاقه وافرخود به این شغل در همین رشته ادامه تحصیل دادم . در زمانی که می بایست تلفیقی از تجربه و علم در روابط عمومی به بار نشیند و سالها تجربه اندوزی از تهیه خبر گرفته تا سایر زمینه های دیگر ، به دلایلی که برای راقم این سطور نیز هنوز کتمان مانده است از روابط عمومی کنار گذاشته شدم تا در پست های غیر تخصصی خود ادامه کار دهم .

"روابط عمومی شوق اداری است نه شغل اداری!"

متاسفانه کسانی که در روابط عمومی فعالیت می کنند هر ازگاهی قربانی این تصمیم گیری شتابان مدیران می شوند و آنان را ملجا و پناهی نیست و علیرغم تسلط واحاطه شان نسبت به امور روابط عمومی به یکباره کنار نهاده می شوند تا چرخ روابط عمومی لنگ لنگان در جهان پرشتاب از اطلاعات و داده ها  به مسیر پر فراز و نشیب خود ادامه دهد.

تربیت یک نیروی انسانی آن هم در روابط عمومی کار سهل و آسانی نیست . چه بسا باید برای فعالیت در این بخش کسانی حضور یابند که اولاً عشق و علاقه خدمت در روابط عمومی را داشته باشند  و نیز برخوردار از هنر باشند .

 پیدا کردن افرادی با چنین خصیصه یی در یک سازمان برای فعالیت  در روابط عمومی به منزله پیدا کردن سوزن در یک انبار کاه است!

واقعا چه کسی حاضر است در روابط عمومی که با انواع استرس و فشارهای روحی و اضطراب دست و پنجه نرم می کند در این قسمت به فعالیت بپردازد!؟

اگر نیم نگاهی به کار روابط عمومی بیفکنیم خواهیم دید فرد مورد نظر باید با دستگاههای سمعی و بصری آشنایی کافی داشته و یا بتواند خبری تهیه کند که مورد استفاده رسانه ها قرار گیرد . کار در روابط عمومی به مانند سایر قسمت ها تخصصی است و اینکه روابط عمومی صرف نصب پارچه و اجرای مراسم بدانیم اشتباه محض است .

چه کسی حاضر است در تمام ساعات شبانه روزی بخشی از وقت خود و خانواده اش را صرف پیگیری امور روابط عمومی  در داخل و خارج از اداره نماید و با مزایای کم همچنان در روابط عمومی خدمت کند  و آنگاه اگر مشکلی پیش آمد اولین قربانی مدیران نباشد!

طی این سالها در روابط عمومی آموختم که بیشتر وقت خودم متعلق به خودم نیست .

آموختم که روابط عمومی علاقه می خواهد. 

آموختم که روابط عمومی شمشیر دو لبه ای است که راه رفتن بر آن دل شیر می خواهد!

فرد حاضر در روابط عمومی می بایست در قبل از اجرای مراسمی ملزومات آن را فراهم کرده و قبل از همه حضور داشته باشد و بعد از همه آنجا را ترک کند.او در عین حال می بایست مراقب کاستی های مراسم باشد و  در چندین جبهه ایفای نقش نماید . کسانی که در روابط عمومی فعالیت دارند باید به موضوعات مختلف احاطه داشته باشند . با رسانه ها و خبرنگاران از یک سو و با مدیران و مجموعه تعامل داشته باشد .نقاط کور  سازمان را شناسایی کنند و با عکس و خبر و اینترنت و رایانه آشنایی کافی و وافی داشته باشند . فردی که در روابط عمومی فعالیت می کند می بایست به روز باشد و ...

حال بهتراست رئیس محترم روابط عمومی استان لیستی از اخراجی های روابط عمومی تهیه کنند  تا میزان خروج ناخواسته  این کارکنان از روابط عمومی دستگاههای اجرایی استان مشخص شود !

کار در روابط عمومی گرچه متنوع است اما مدیران می بایست استرس های ناشی از کار در روابط عمومی را در نظرگرفته و چنانچه به دلائلی نقصی در روند اجرای مراسم ویا سایر فعالیت ها  پیش آمد آنرا نشانه ضعف روابط عمومی ندانند .

حال باید منتظر جمله تاکیدی مدیروابط عمومی استانداری ماند که تاچه اندازه برای حل این مشکل چاره اندیشی خواهند کرد؟!

صرف بیان این که "افراد با سابقه نباید از روابط عمومی کنار گذاشته شوند" آیا می تواند دردی را از هزاران درد روابط عمومی دوا  نماید و یا اینگه بازهم در به روی همان پاشنه خواهد چرخید؟!

مشکل امروزه روابط عمومی ها ناشی از عدم آگاهی و شناخت مدیران نسبت به امور روابط عمومی ها است و این عدم شناخت سبب می شود فرد شاغل در روابط عمومی مورد غضب قرار گرفته و آبرو و حیثیت شغلی او زیرسوال رود!

برای برون رفت از این وضعیت می بایست ابتدا مدیران ملجا و پناهگاه مطمئن روابط عمومی ها باشند ،چرا که فرد روابط عمومی حیثیت وآبروی سازمان خود را مقدم بر آبروی خود می داند و دیگر آنکه مدیران با کار و فعالیت های روابط عمومی بیش از پیش آشنا شده و آنان را در سختی ها ومشکلات و نارسائی ها یاری رسانند چرا که فرد روابط عمومی هیچگاه به دنبال منفعت طلبی خود نیست و منفعت سازمان را جتسجو می کند .

شاید پر بیراه نباشد که بگوئیم روابط عمومی مانند مرغی هستند که  سرشان را هم عزا می برند هم عروسی!

هر چه افراد کارکشته و با تجربه از روابط عمومی بیشتر کنار گذاشته شوند این آسیب در کوتاه مدت و دراز مدت به بدنه سازمان وارد می آید چرا که کار در روابط عمومی باید دارای ملزوماتی باشد که در وهله نخست عشق و علاقه باید در آن نهفته باشد وگرنه بی اثر خواهد ماند .

سخن در این باره بسیار است و به قولی مثتوی هفت من کاغذ!

اما امیدوارم روزی فرارسد که کسی به هر بهانه یی از روابط عمومی کنار گذاشته نشود چرا که فراغ و جدایی از روابط عمومی بسیار سخت و سنگین است !

کارشناسان روابط عمومي در يکي از صدها تعريف جامع روابط عمومي به تعريف ظريفي از روابط عمومي  اشاره دارند که مي تواند مجالي براي طرح موضوع فراموش شده روابط عمومي باشد ."روابط عمومي شوق اداري است نه شغل اداري !" در واقع بيان اين تعريف به تنهايي خود گوياي ماهيت روابط عمومي و جان مايه فعالان اين رشته است .

براي کساني که چه به دلخواه و چه از سر اجبار پايشان به روابط عمومي بازشده است مي توانند شهادت دهند که روابط عمومي آميزه اي از هنر است و در کنار اين گزاره "شوق" و علاقه مندي صرف نظر از داشتن مدرک دانشگاهي مي تواند براي هر فردي ستون استوار و فعاليت در اين حرفه باشد . چه بسا افرادي بدون داشتن انگيزه هاي لازم وارد روابط عمومي شدند و سر آخر بدون آنکه بتوانند تاثيري در فرايند امور روابط عمومي داشته باشند عطاي ماندن را به لقاي آن بخشیدند !

روابط عمومي به عنوان زبان و چشم و گوش دستگاه مي تواند چنان ماهيتي از خود بجاي گذارد که يارغار مديران اجرايي در تصميم گيري هاي کلان باشد . اما چه کنيم که روابط عمومي ها یکی از واحدهای فراموش شده تلقی می شوند.

غلامرضا شمس